شروع

یادداشت: این یادداشت رو برای پست اول در وبلاگ قبلیم در بلاگفا نوشتم و برای همین الآن زیاد معنی نمی‌ده. از این به بعد مطالبم رو روی دامنه شخصیم و با وردپرس منتشر می‌کنم. تا ببینیم کی دوباره مجبور به جابه‌جایی بشم.

بعد از یه عالم کلافگی و مردد بودن آخر تصمیم گرفتم که یه وبلاگ روی بلاگفا بسازم. توی روزها و ماه‌ها و حتی میشه گفت سال‌های اخیر همیشه تردید داشتم که یه وبلاگ داشته باشم یا نه. وقتی هم که تصمیم می‌گرفتم که نیاز به جایی برای نوشتن دارم، جزییات دیگه‌ای بودند که باعث می‌شدند کار رو ادامه ندم. مثل این که اسم وبلاگم رو چی بذارم، درباره چی بنویسم، چقدر از اطلاعات خودم رو بروز بدم و اصلاً این که کجا وبلاگم رو راه بندازم، اسمش رو چی بذارم و باقی قضایا. این ها باعث می‌شدند که بعد از یه مدت دلسرد بشم و وبلاگم رو حذف کنم یا کنار بذارم. این مدت چیزهای مختلفی رو هم امتحان کردم. از وب‌سایت شخصی روی وردپرس (guess what, I’m back) با رویکرد عمومی تا وبلاگ خاطرات و یادداشت های خیلی شخصی روی سرویس دهنده های مختلف، وب‌سایت های استاتیک با جکیل و پلیکان و حتی یک بار تصمیم گرفتم همه صفحات رو از پایه با html و css بنویسم. با این حال وسواس روی جزییات باعث اهمال کاری و هدر دادن وقت و انرژی شد. این شد که تصمیم گرفتم برم سراغ جایی که صرفاً راحت باشم. مدتی روی blog.ir بودم ولی با وجود طراحی نسبتاً خوب بی‌خیالش شدم. البته این هم می‌تونه ناشی از کمالخواهی روی جزییات باشه. مثلاً این که طرح رایگان اون روی چند هزار مطلب محدود شد بود. حالا سوالی که برام پیش اومده بود این بود که اگر فرضاً به اون محدودیت رسیدم و بعد طرح پولی‌اش رو برای یه سال خریدم و مطالب بیشتری نوشتم بعد از تموم شدن طرح با پست هام چی کار می کنند. البته همین که تعداد پست های وبلاگ، حتی اگه چند سال هم ادامه بدمش به اون حد نمی‌رسه، نشون دهنده مسخره بودن این فکره ولی به هر حال ته ذهنم قلقلکم می داد.

و حالا برگشتم روی بلاگفا. من اولین وبلاگ هام رو دوره راهنمایی همین جا درست کردم. وبلاگ های اولیه ام تو دوران اوج وبلاگستان فارسی، نوعی طنز مطبوعاتی بود که به نظرم با وجود خام بودن، بعضی از مطالبش جالب بودند. این وبلاگ ها توی فاجعه از بین رفتن اطلاعات بلاگفا، نابود شدند. فقط می تونم امیدوار باشم حالا که دوباره روی بلاگفا برگشتم، چنین فاجعه‌ای تکرار نشه. اما سوابق وبلاگ نویسی بعدیم بسیار پراکنده محدود بودند. با این حال یک وبلاگ علمی هم راه انداختم که دو سه پست ادامه دادم و تأکیدش ترجمه محتوای علمی بود. اسمش رو هم گذاشته بودم ساینتیفیک ایرانین که بازی با اسم مجله ساینتیفیک امریکن بود. این وبلاگ هم دیگه در دسترس نیست.

با همه این ها یه بار دیگه شروع به وبلاگ نویسی کردم. راستش هنوز مطمئن نیستم که وبلاگ نویسی برام به‌درد‌بخور باشه و یا این که ارزش وقت گذاشتن داشته باشه. ولی با خودم میگم که اگه دوباره دلسرد شدم این وبلاگ رو همین جا رها می کنم و با ایجاد علاقه دوباره میام سراغش. موضوع خاصی برای نوشته هام در نظر نگرفتم. آزاد بودن باعث میشه که شرایط عجیبی روی نوشتنم حاکم نباشه و درباره هر چیزی که دلم خواست بنویسم. هدف این جا فقط نوشتنه که فواید خاص خودش رو داره، نه شبکه سازی و نه خودنمایی و نه تظاهر. برای همین نیازی نمی بینم که بیشتر درباره خودم بنویسم یا خودم رو معرفی کنم. اگه به اینجا سر زدید فرضم بر این خواهد بود که خودم رو می شناسید وگرنه مطالب این وبلاگ می‌تونه اطلاعات بیشتری راجع به من بده تا هر آشنایی نصفه و نیمه.

سعی می کنم منظم بنویسم ولی همونطور که گفتم نمی تونم قولی بدم. با این حال نوشتن مطالب بیشتر و دیدن آرشیو این وبلاگ احتمالاً حس خوبی به من بده و همین حس خوب انگیزه‌ای برای ادامه دادن کار خواهد بود.