احمد خانعلی زاده

تأملات من درباره کتاب‌ها، جامعه و چیزهای دیگر

شروع

بدون دیدگاه

بعد از یه عالم کلافگی و مردد بودن آخر تصمیم گرفتم که دوباره وبلاگ نویسی رو شروع کنم. توی روزها و ماه‌ها و حتی میشه گفت سال‌های اخیر همیشه تردید داشتم که یه وبلاگ داشته باشم یا نه. وقتی هم که تصمیم می‌گرفتم که نیاز به جایی برای نوشتن دارم، جزییات دیگه‌ای بودند که باعث می‌شدند کار رو ادامه ندم. مثل این که اسم وبلاگم رو چی بذارم، درباره چی بنویسم، چقدر از اطلاعات خودم رو بروز بدم و اصلاً این که کجا وبلاگم رو راه بندازم، اسمش رو چی بذارم و باقی قضایا. این ها باعث می‌شدند که بعد از یه مدت دلسرد بشم و وبلاگم رو حذف کنم یا کنار بذارم .

من اولین وبلاگ هام رو دوره راهنمایی در بلاگفا درست کردم. وبلاگ های اولیه ام تو اواخر دوران اوج وبلاگستان فارسی، نوعی طنز مطبوعاتی بود که به نظرم با وجود خام بودن، بعضی از مطالبش جالب بودند. این وبلاگ ها توی فاجعه از بین رفتن اطلاعات بلاگفا، نابود شدند. اما سوابق وبلاگ نویسی بعدیم بسیار پراکنده و محدود بودند. یک وبلاگ علمی هم راه انداختم که دو سه پست ادامه دادم و تأکیدش ترجمه محتوای علمی بود. اسمش رو هم گذاشته بودم ساینتیفیک ایرانین که بازی با اسم مجله ساینتیفیک امریکن بود. این وبلاگ هم دیگه در دسترس نیست.

با همه این ها یه بار دیگه شروع به وبلاگ نویسی کردم. راستش هنوز مطمئن نیستم که وبلاگ نویسی برام به‌درد‌بخور باشه و یا این که ارزش وقت گذاشتن داشته باشه. ولی با خودم میگم که اگه دوباره دلسرد شدم این وبلاگ رو همین جا رها می کنم و با ایجاد علاقه دوباره میام سراغش. موضوع خاصی برای نوشته هام در نظر نگرفتم. آزاد بودن باعث میشه که شرایط عجیبی روی نوشتنم حاکم نباشه و درباره هر چیزی که دلم خواست بنویسم. هدف این جا فقط نوشتنه که فواید خاص خودش رو داره، نه شبکه سازی و نه خودنمایی و نه تظاهر.
با این حال اگه این نوشته‌ها به درد کسی بخوره خیلی خوشحال‌تر هم میشم.

سعی می کنم منظم بنویسم ولی همونطور که گفتم نمی تونم قولی بدم. با این حال نوشتن مطالب بیشتر و دیدن آرشیو این وبلاگ احتمالاً حس خوبی به من بده و همین حس خوب انگیزه‌ای برای ادامه دادن کار خواهد بود.



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *